بندر سیراف

بندر سیراف

بندر «سیراف» یکی از شهرهای باستانی جنوب ایران است. سیراف امروزه در بخش «کنگان» استان «بوشهر» قرار دارد. این بندر در دوران باستان از آنچه امروز هست بزرگتر بوده. به باور کارشناسان زمین ­لرزه، فرسایش خاک و یا پیشروی دریا بخش­ هایی از سیراف را به زیر آب برده است.

بندر سیراف در زمان شاهشناهی ساسانیِ اردشیر بابکان و به فرمان او در سده­ سوم میلادی بنیان نهاده شد و به رونق جهانی دست یافت. نام این بندر نیز از «ارتخشیر آب»، «اردشیراب»، «سیراب» به سیراف دگرگونی یافته، این شاهنشاه سامانه­ آبی بندر سیراف را نیز پی ریزی نمود. رونق این بندر تا دوران پادشاهی «بویهیان» در سده­ چهارم خورشیدی ادامه داشت و سپس رو به افول رفت. بندر سیراف بخشی از «راه دریایی ابریشم» از سیلان و هند و چین به زنگبار آفریقا و بندرهای دریای سرخ اروپا بوده که «راه ادویه» نیز خوانده می­شود.

در دوران ساسانیان ساختمان ­های سه تا چهار طبقه نیز در سیراف بوده­اند. از دوران باستان کتیبه‌­ها و دیوارنگاره‎هایی بدست آمده است. گچ­بری «گل ساسانی» شش و هشت پر، «انار»، «نیلوفر»، «برساو»، «انجیر»، «موگ»، «سرو»، «تاک»، همچنین «جام سیمین» با بن­مایه­ بادبزنی از برگ «نخل» که با نمونه­هایی از شوش و تیسفون برابری می­کند.

گزارش شده تنها در سده­ چهارم خورشیدی، 120 هزار تن بازرگان از سیراف در «کانتون» «چین» میهمان بوده­اند. در میان کالاهای بارشده به چین میتوان از عرق­های شکوفه­ خرما (تارونه) و زعفران و بیدمشک، عطر بنفشه و نیلوفر و کافور نام برد، همچنین پارچه­های کتانی، قالی، گلیم، پرده، پنبه، نیز سنگ آهن، فیروزه، زر و سیم، الماس، مروارید، مس، عود، ساج، عاج، پوست پلنگ و داروها. گزارش­های فراوانی نشان می­دهد سیرافیان از دیربازِ تاریخ مردمانی دریانورد و بازرگان و کوشا بوده­اند.

اگر از بالا به بندر سیراف نگاه کنیم، چشم‎انداز این بندر را همانند هلال ماه، خمیده و باریک میبینیم؛ با پهنای کم و درازای بسیار! خانه­سازی­ها، همانند ماسوله در شمال ایران، پلکانی و روی یکدیگر است. در یک کیلومتری شمال شرقی سیراف «تنگه­ لور»، در دو کیلومتری غربی آن نیز «دره­ لیل» و در هفت کیلومتری شرقی و شمال شرقی نیز رشته کوه «هفتچه» به چشم می‎آید.

در کوه­های نزدیک بندر سیراف همچنین دخمه­های سنگی، سنگ­چین، آب­کند، سنگ­فرش و اشکفت­هایی دیده می­شود که کارشناسانی آن را با پرستشگاه آناهیتا، ایزدبانوی آب­ها در ایران باستان مرتبط دانسته­اند. مسجد جامع سیراف در سده­ دوم خورشیدی بر ویرانه­های یک دژ ساسانی ساخته شده است. از دوران باستان برای جلوگیری از گزند موجهای ویرانگر دریا، دیواری سنگ­چین از ساروج و آهک در میانه­ ساحل سیراف ساخته‎اند که همواره در روند فرسایش، حاصل برخورد باد و طوفان­ها بوده است.

همچنین می­توان از کوره­های سفال­گری باستانی در کناره­ شهر و روبروی دریا نیز یاد کرد که تا روزگاری کمتر از یک هزاره پیش از آن یکی از مرغوب ‎ترین سفال­های خاورمیانه را می­ساخته ­اند. سفال­های ساسانی سرخ و نیز لعاب­دارِ سبز هنوز هم گاهی در «گرگور»ها یا توری­های فلزی صیادی، سر از آب بیرون می‎آورند.

از پوشش جانوری بندر سیراف می­توان بز کوهی، گراز، مار، لاک پشت، آفتاب پرست، بلبل، کبک، تیهو و بلبل را نام برد. از پوشش گیاهی بندر سیراف نیز می­توان درخت پهن­ برگ «لیل» یا «انجیر هندی» و «انجیر معابد» با ریشه­های از خاک بیرون آمده را سراغ گرفت، همچنین «لوز»، «کهور»، «گز»، «خرگ»، «آویشن» از دیگر گیاهان مشهور این منطقه به حساب می‎آید.

استان بوشهر
محتوای این فیلد خصوصی است و به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.

Restricted HTML

  • تگ‌های HTML مجاز: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
عکس
شما میتوانید 3 عکس بارگذاری نمایید.
محدودیت حجمی 5 مگابایت است.
پسوند‌های مجاز: png jpg jpeg.
عکس شما باید بزرگتر از 500x500 باشد. و عکس‌های بیش از 2000x2000 کوچک می‌شوند.
CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید.